اسطوره
زمان کنونی: ۱۲-۲-۱۳۹۸, ۰۱:۱۵ عصر
کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: mahdy30na
آخرین ارسال: mahdy30na
پاسخ: 7
بازدید: 6482

ارسال پاسخ 
اسطوره
۱۲-۱۰-۱۳۹۱, ۱۰:۲۸ صبح
ارسال: #1
...... اسطوره
واژه اسطوره برای یونانیان، نخست واژهای کاملا عادی و معمولی بود و مبین هرگونه نقل و حکایت، مثلا قصهای که در بازار حکایت میشد یا روایتی مربوط به نسبنامه خدایان. این واژه در کاربرد جدیدش هنوز میتواند رساننده معنای روایتی از نوع اخیر (شجرهنامه خدایان) باشد، اما دیگر به معنای حکایت کوچک و بیاهمیت روزمره نیست . زیرا افلاطون برای اسطوره، معنایی والا قائل است که تا امروز پایدار مانده است.
اسطوره به سادهترین و معمولیترین معنا، نوعی سرگذشت یا داستان است که معمولا به خدا یا رب­النوع و موجودی الهی مربوط میشود. اسطوره بدین مفهوم، با فرهنگهای ابتدایی یا دورههای کهن فرهنگهای پیشرفته پیوسته است و وقتی بعضی جلوههای دوران مان را اسطوره می نامیم، معنای ضمنی آن این است که آن جلوهها، صورتهای تثبیت شده یا بقایای گذشتهاند.
محتوای اسطوره، مربوط به بعضی کارویژههای اجتماعی خاص میشود و با بررسی این محتوا معلوم میگردد که اسطوره، داستانی نیست که فقط برای داستانگویی نقل شود بلکه داستانی است که بعضی خصایص جامعهای را که اسطوره بدان تعلق دارد، گزارش میکند. اسطوره توضیح میدهد که چرا در آن جامعه بعضی از آیینها معمول است و منشا پیدایش قانونها و توتمها و کلانها و طبقه حاکم و ساختارهای اجتماعی را بدان گونه که انقلابات و فتوحات در گذشته بدان تحقق بخشیده روشن و توجیه میکند. اسطوره، گزارش داد و ستد میان خدایان و بشر و یا تعریف تکامل بعضی پدیدههای طبیعی است [مجموعه مقالات اسطوره و رمز، پیشین، ترجمه: جلال ستاری، تهران: سروش، چاپ سوم، 1387، ص 101؛ ضیمران، محمد، گذار از جهان اسطوره به فلسفه، تهران: هرمس، چاپ دوم، 1382، ص 2؛ دریابندری، نجف، افسانه اسطوره، تهران: نشر کارنامه، چاپ اول، 1380، ص33-24.].

اسطوره در فلسفه افلاطون
در تاریخ فلسفه یونان اسطوره های بسیاری ذکر شده است. به عنوان نمونه افلاطون در آثار خود اسطورههای چندی را به کار گرفته است که از جمله آنها می توان به اسطوره گردش ارواح، اسطوره عشق در رساله ضیافت و نیز اسطوره جیرجیرکها در رساله فایدروس اشاره کرد. البته نباید گمان کرد که این اسطورهها را تنها سقراط نقل و حکایت می کند. چنانکه مثلا اسطوره عشق در رساله ضیافت از زبان سقراط بیان نمی شود. در این اسطوره انسانها را در ابتدا موجوداتی گرد معرفی میکند که دارای دو چهرهاند. زئوس از ترس اینکه مبادا قدرت گرفتن انسان ها بواسطه عاقل بودنشان منجر به شورش بر وی شود، آنها را به دو نیم می کند. از آن پس آدمیان هر یک به دنبال نیمه خود در جستجوست[نگاه کنید به: دوره آثار افلاطون، مترجم: محمد حسن لطفی، تهران: خوارزمی، 1380، محاوره فایدروس و ضیافت؛ افسانه اسطوره، پیشین، ص44.]. 
همچنین پروتاگوراس سوفسطایی، در گفتگویی که به نام وی مشهور است، از شنوندگانش میپرسد که بیشتر میپسندند اسطورهای بشنوند یا به استدلالی منطقی گوش فرا دهند؟ شنوندگان، انتخاب را به او وامیگذارند، در نتیجه پروتاگوراس این اسطوره را نقل میکند، چون مطبوعتر است[مجموعه مقالات اسطوره و رمز، پیشین، ص 82.]. پروتاگوراس که مدعی است میداند چگونه فضیلت یا به دیگر سخن، مطلبی حائز اهمیت را بیاموزاند، در میان شنوندگان سخن میگوید و محتملا ایستاده یا دست کم، بر کرسیای بلند جای گرفته است؛ و شنوندگان نشستهاند و سقراط نیز در جمع آنان که برای آموختن گرد آمدهاند، نشسته است. پروتاگوراس که به زبان اسطوره آموزش میدهد میگوید که به شیوه پیران عمل میکند که عادت دارند بر جوانان قصه بخوانند[مجموعه مقالات اسطوره و رمز، پیشین، ص 82.].

ادامه دارد

امضای mahdy30na
[تصویر:  do.php?img=4182]
مشاهده وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط faateme-313 ، aboutorab ، 786taha ، softwar officer ، neturei karta ، PeYROVaN
۱۲-۱۸-۱۳۹۱, ۱۱:۵۰ عصر
ارسال: #2
RE: اسطوره
تعاریف و نگرش های جدید به اسطوره
بیش از یک سده است که اندیشمندان جهان‏ آراء و نظریه‏های متفاوتی در باره مفهوم اسطوره مطرح‏ کرده‏اند. در میان دانش‏های اجتماعی، مردم‏شناسی‏ بیش از دانش‏های دیگر به شناخت اساطیر اقوام‏ گوناگون جهان و تجزیه و تحلیل ساختار اجتماعی و فرهنگی اسطوره و نقش و اهمیت کارکردی آن در جامعه، به ‏ویژه جامعه‏های ابتدایی، پرداخته است. پیروان نحله‏های گوناگون مردم‏شناسی، اعم از دیدگاه‏های‏ تحول‏گرایی، اشاعه‏گرایی، کارکردگرایی و ساخت‏گرایی‏ تعریف‏ها و تحلیل‏های متفاوتی از اسطوره یا قصه مقدس داده‏اند، لیکن هیچ‏ یک از آنها به تنهایی تبیین‏ و توجیهی جامع و قانع‏کننده در باره مفهوم اسطوره به‏ دست نمی‏دهند.

ماکس مولر(1900-1823 م)، بنیانگذار مکتب‏ «دین‏شناسی تطبیقی»، و پیروان مکتبش، اساطیر را فرآورده دوره بیماری زبان می‏دانستند و شیوه درست‏ شناخت اسطوره‏ها، و دریافت درست معنای آنها را از راه‏ بررسی و تحلیل زبان اسطوره‏ها می‏پنداشتند.آنان‏ میان زبان و اسطوره یک وحدت واقعی و ریشه مشترک‏ قایل بودند و اعتقاد داشتند که زبان ماهیتی منسجم و منطقی و اسطوره به ظاهر ماهیتی نامنسجم و بی‏قاعده‏ و نظم دارد.
ادامه دارد

امضای mahdy30na
[تصویر:  do.php?img=4182]
مشاهده وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط aboutorab ، 786taha ، softwar officer ، neturei karta ، PeYROVaN
۱۲-۲۷-۱۳۹۱, ۱۰:۰۴ عصر
ارسال: #3
RE: اسطوره
جیمز فریزر(1941-1854 م)، نماینده مکتب‏ تحول‏گرایی در مردم‏شناسی، اسطوره‏ها را تبیین‏کننده آیین‏های ابتدایی می‏دانست و می‏گفت: در آغاز،اساطیر با آداب و مناسکی آمیخته بودند که غالبا برای‏ باروری زمین برگزار می‏شدند.

برانیسلاو مالینفسکی(1942-1884)، پایه‏گذار مکتب کارکردگرایی در مردم‏شناسی، اسطوره‏ها را بیانی‏ مستقیم از موضوع و درونمایه خود و احیاکننده روایتی‏ از یک واقعیت آغازین می‏انگاشت که برای برآورده کردن‏ خواسته‏های ژرف دینی، پویه‏های اخلاقی، قیدهای‏ اجتماعی و تأکید و تصدیق اعمال و حتی نیازمندی‏های‏ عملی نقل می‏شوند. او می‏گفت: اسطوره برای انسان‏ ابتدایی همان معنایی را می‏دهد که داستان مقدس‏ آفرینش و هبوط و رستگاری از راه قربانی کردن مسیح‏ بر صلیب، برای یک مسیحی معتقد و متدین.

امضای mahdy30na
[تصویر:  do.php?img=4182]
مشاهده وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط 786taha ، softwar officer ، neturei karta ، PeYROVaN
۲-۷-۱۳۹۲, ۰۹:۳۷ صبح
ارسال: #4
RE: اسطوره
زیگموند فروید (1939-1856 م) و پیروان نحله روانکاوی او اسطوره را نمادی از زیست- بومی درونی‏ ذهن ناهشیار تعبیر و تفسیر می‏کردند و ریشه آن را در پویش‏های روان- جنسی بشر و توجیه‏کننده آرزوهای‏ ناخودآگاه، ترس‏ها و میل جنسی می‏دانستند.
کارل گوستاو یونگ (1961-1875 م)، روان‏شناس‏ و روانکاو سوییسی، و پیروانش چنین می‏پندارند که‏ اساطیر نمایانگر درونمایه‏های ناخودآگاه جمعی هستند که به صورت‏های مثالی مادر، کودک، قهرمان، نیرنگ‏کار و غول در می‏آیند. این­ها همه قالب‏های‏ صوری ذهنیتی ساده هستند و تجربیات زندگی فردی‏ تعیین می‏کند که این صور ذهنی مثالی در چه شکلی‏ تبیین گردند. این گروه می‏گویند اساطیر همه جهان‏ مضامینی مشابه دارند که بازتابنده ناخودآگاه جمعی‏ واحد و مشترکی هستند. اسطوره‏ها در شیوه عملکرد خود تأثیر محیط فیزیکی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی‏ هر فرهنگ را در نمونه‏های مثالی نشان می‏دهند.
میرچا الیاده (1986-1907 م)، مردم‏شناس و تاریخ‏نگار ادیان، اساطیر را جوهر دین و برآمده از تجربه‏های اصیل دینی می‏انگاشت و آنها را داستانی‏ مینوی و حدیث واقعیت‏ها می‏دانست که اصل و پیدایش جهان و جانوران و گیاهان و انسان و همه‏ «وقایع اولین و اصلی» جهان را بیان می‏کنند.
او می‏گفت: دنیای باستان دارای شکل‏های‏ گوناگونی از دین و باورهای دینی بودند که هم­زمان و همراه هم وجود داشتند، مانند انواع تک‏خدایی و چندخدایی، به هر دو صورت نرینه و مادینه چیره‏گر، پرستش طبیعت و پرستش نیاکان. وی می نویسد: « اسطوره حکایت می کند که چگونه به برکت افعال موجودات فوق طبیعی، واقعیتی به منصه ظهور می رسد –حال می خواهد کل واقعیت باشد، نظیر کیهان یا تنها پاره ای از آن ، نظیر جزیره، گونه­های گیاهان، نوع خاصی از رفتار آدمی و یک نهاد.آلن سگال، رابرت، اسطوره، ترجمه: فریده فرنودفر، تهران: بصیرت، چاپ اول، 1389، ص98.»
تجربه دینی مقدس‏ به اساطیر ساخت و کارکردی سودمند می‏داد. در بررسی‏ زمینه‏های متعدد تجربه دینی، مانند طبیعت خدایان، اساطیر آفرینش، قربانی‏ها، آیین‏ها، مرگ و بهشت‏ شباهت‏ها و ارتباط­های زیادی میان فرهنگ‏ها آشکار می‏گردد.

امضای mahdy30na
[تصویر:  do.php?img=4182]
مشاهده وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط PeYROVaN ، softwar officer ، neturei karta
۳-۱۲-۱۳۹۲, ۰۴:۵۲ عصر
ارسال: #5
RE: اسطوره
بسم الله الرحمن الرحیم
کلود لوی- استراوس(-1908 م)، بنیانگذار مکتب‏ ساخت­گرایی در مردم‏شناسی، اساطیر را ساخت‏هایی‏ مجرد و در تقابل با قصه‏های روایی و نمادهایی از تجربیات بشر در زندگی می‏انگارد. او معتقد است که‏ همه ذهن‏های بشری همانند یکدیگراند و در شیوه‏هایی که در حل مسایل و مشکلاتشان به کار می‏برند، این همانندی آشکار می‏گردد. بنابراین،اساطیر تولیداتی هم­سان از اذهان هماننداند و همه یک ساخت‏ واحد و مشترک دارند.
لوی استراوس اسطوره را مانند زبان، کالا و زن در نظام‏های زبانی، اقتصادی و خویشاوندی، وجهی از وجه­های ارتباطی میان افراد یک جامعه یا قوم می‏داند و می‏گوید عناصر ترکیب‏دهنده اسطوره، یعنی‏ شخصیت‏ها و اشیاء و واقعه‏های آن، به تنهایی و فی­نفسه معنا نمی‏دهند و در پیوند با یکدیگر و در یک‏ مجموعه کلی اعتبار و ارزش می‏یابند و مفهوم و پیام‏ ویژه‏ای را القاء می‏کنند. به‏طورکلی، اسطوره دارای‏ یک صورت و یک ساخت است. صورت اسطوره ارزش‏ صوری و ادبی آن را می‏نماید و ساخت اسطوره که‏ صورت نهفته روابط میان عناصر ترکیب‏دهنده آن‏ است، ارزش معنایی و پیام اصلی و واقعی آن را معین‏ می‏کند.
ادامه دارد..

امضای mahdy30na
[تصویر:  do.php?img=4182]
مشاهده وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط softwar officer ، تمام سایبری ، neturei karta ، PeYROVaN
۳-۱۸-۱۳۹۲, ۰۸:۰۷ عصر
ارسال: #6
RE: اسطوره
بسم الله الرحمن الرحیم
اساطیر عموما ستیز میان نیروهای مخالف و متضاد با یکدیگر، مانند زندگی و مرگ، یا طبیعت و فرهنگ را آشکار می‏کنند. برای کشف و دریافت‏ مفهوم و معنای اسطوره‏ای خاص باید اندیشه را بر روی‏ ساخت آن اسطوره و نه بر محتوای داستانی یا هریک‏ از معانی نمادین آن متمرکز کرد.
در هر اسطوره عناصری از رخدادهای تاریخی، واقعیت‏های اجتماعی، نهادهای اقتصادی و نظام‏های‏ اعتقادی- آیینی با یکدیگر در آمیخته است. رمز استمرار و پایداری اسطوره‏ها در میان مردم نسل‏های‏ گوناگون و در دوره‏های پیاپی زندگی اجتماعی مردم‏، وجود بن‏مایه‏های نیرومند فرهنگی- اجتماعی و دینی‏ آنهاست.
چنانکه روشن است، تعریف اسطوره با مشکلات فراوانی روبروست چرا که هر تعریفی به حد یا رسم موکول است و تشخیص حد و رسم اسطوره به خاطر ماهیت تمثیلی و استعاری آن کاری است بس دشوار[گذار از جهان اسطوره به فلسفه، ص 2.].
در سالهای اخیر ویلیام دوتی در کتابی با عنوان « اسطورهنگاری، پژوهشی درباره اساطیر و آئینها» تعریف تکمعنایی اسطوره را به باد انتقاد گرفته و مدعی است که باید رهیافتی چند ساحتی را در شناخت اسطوره به کار گرفت. او از اسطوره تعریفی به دست داده که در آن هفده خصوصیت مطرح شده است. در واقع هدف دوتی از این تعریف، جامعیت بخشیدن به فهم و شناخت عمیق از اسطوره است. او در این هفده خصوصیت، هفده کارویژه اسطوره را مورد بررسی قرار داده است. دوتی در تعریف تفصیلی خویش آورده است که منظومه اساطیری مشتمل است بر:1- شبکهای در هم پیچیده از اساطیری که 2- از لحاظ فرهنگی واجد اهمیت بوده و 3- دارای صور خیالی گوناگون و 4- قصهها و حکایات، 5- استعاری و نمادین متعدد است و 6- تصویرهای تجسمی متنوعی را به کار گیرد تا 7- باورهای عاطفی و مشترک میان آدمیان را میسر میسازد، این اساطیر اغلب 8- مشتمل است بر روایات آفرینش و پیدایش عالم و آدم و از این رو 9- جبنههایی از عالم واقعیت و تجربه را مجسم میسازد و 10- نقش و منزلت آدمیان را در این عالم معلوم میدارد. اسطورهها به طور کلی ممکن است 11- ارزشهای سیاسی و اخلاقی یک فرهنگ را متبلور ساخته و 12- در سایه نظامی از تاویلها 13- تجاربی فردی را در چارچوبی کلی تبلور دهند که در پارهای موارد مداخله نیروهای مینوی و فراطبیعی 15- بعضی از نظامهای فرهنگی و طبیعی را مجسم میسازد. اسطورهها ممکن است در 16- مراسم و مناسک و نمایشهایی خاص به اجرا درآیند. 17- به طور کلی اسطورهها در پارهای موارد مواد و مصالحی را برای بسط و تفصیل رویدادها و تجارب فراهم میآورند که البته همین اسطورهها اغلب در شرح و توضیح مفاهیم ادبی، تاریخی، حماسی و یا رویدادهای روزمره به کار میروند[گذار از جهان اسطوره به فلسفه، پیشین، ص 38-39].
ادامه دارد...

امضای mahdy30na
[تصویر:  do.php?img=4182]
مشاهده وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط neturei karta ، PeYROVaN ، منم گدای فاطمه...
۴-۱۱-۱۳۹۳, ۱۱:۰۶ صبح
ارسال: #7
RE: اسطوره
بسم الله الرحمن الرحیم
سطوره و داستان دروغ
رابطه­ای شگفت اما استوار و پابرجا میان اسطوره و داستان دروغ وجود دارد. به بیان دیگر، آنچه اسطوره عرضه می­کند و بیان می­دارد، چیزی که در گذشته روی داده، نیست بلکه چیزی است که برای برحق دانستن امری در حال حاضر، گمان می­رود که در گذشته به وقوع پیوسته باشد. کارویژه­ی چنین اسطوره­ای دلیل­تراشی برای تبیین و توجیه اوضاع و احوال حالیه است، یعنی نه فقط توضیح می­دهد که چرا بدین گونه عمل می­کنیم بلکه همچنین بیان می کند که چرا علاوه بر آن، باید به چنین نحوه عملی ادامه دهیم. وقتی اسطوره­ای در کتاب مقدس، مدون گشت، این نسبت با داستان (یا تاریخ) دروغ همواره آشکار است. کتب مقدس غالبا بر واقعه­ای که تاریخی فرض شده، مانند اعطای قانون شریعت به موسی، مبتنی هستند یا بیانگر این هستند که تعلیمات کرامت آمیز پیشوایی مذهبی را گرد آورده­اند. اما در پرتو تحلیل تاریخی، واقعه معمولا به اسطوره، و تعالیم به مجموعه­ای از آموزه­ها که پیروان استاد ( و مقتدای روحانی ) آنها را تصدیق و تعلیم کرده­اند، تبدیل می­شود. مثلا مجموعه تعالیم کنفسیوس، نه چندان تقریرات و گفته­های کنفسیوس، بلکه معتقدات وی را گزارش می­کنند. همچنین اینک معلوم شده­است که اناجیل مسیحیت به کمک اصحاب کلیسا در روزگار کهن تحریر یافته­اند (مجموعه مقالات اسطوره و رمز، پیشین، ص 102. چنانکه روشن است این دیدگاه تنها در مورد کتب تحریف شده ادیانی همچون یهودیت و مسیحیت صدق می کند.) .
 
 اسطوره، قصه عامیانه و افسانه
واژه افسانه (Legendes) شاید بیشتر به تاریخ یا سرگذشتی اولیه ارجاع می­دهد. درباره زئوس و آفرودیت، اساطیری وجود دارد. درباب اشخاصی چون تزه­وا و ادیپ، افسانه­هایی بافته شده که در آنها این افراد قهرمانان یا شخصیت­هایی متعلق به فرهنگی خاص، تلقی می­شوند و تصور بر این است که بازماندگانشان، مادام که آن فرهنگ و افسانه هنوز با هم پیوند داشته باشند، وجود دارند. بنابراین افسانه، صورت ابتدایی و لغزنده سنت ( Tradition) پیش از احساس نیازمندی به داستانی است که بررسی حوادث واقعی تصور می­شود.
البته تعیین مرز افسانه و اسطوره امکان­پذیر نیست: چون هر دو نمایش­گر نوعی حکایت یگانه­اند. قصه­های عامیانه و مردمی نیز از لحاظ ساختار، حکایاتی مشابه اساطیر و حتی عین اساطیراند؛ و به نظر می­رسد که فرق عمده آنها در این است که قصه عامیانه فاقد جنبه جدی خاصی است که مشخصه اسطوره است: بنابراین قصه عامیانه حتی اگر سنتی باشد و به معنای لفظی نیز تعبیر شود، باز عنصری اساسی در سنت و اعتقاد مذهبی نیست. اما اسطوره و قصه عامیانه و افسانه، مجموعه یا کل واحدی تشکیل می­دهند و هر یک از آن مقولات که مورد بررسی قرار گیرد دو مقوله دیگر نیز مشمول همان اصول می­شوند ( همان، 107-106؛ توضیح بیشتر نک: افسانه اسطوره، پیشین، ص221-210.).
پایان
منبع:http://pajoohe.com

امضای mahdy30na
[تصویر:  do.php?img=4182]
مشاهده وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال پاسخ 


پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان

POWERED BY MyBB, © 1390-1398 گروه پیروان موعود
پشتیبانی و توسعه SaneCity